Pek Şık

Bu aralar kendimle acayip bir şıklık yarışına girdim. Annem bana telefon açıp şurda burda gördüğü birtakım elbiselerden, ceketlerden falan bahsettiğinden ve beni tüm bunları satın alıp çok "şık" bir kız olmaya teşvik ettiğinden beri yeterince "şık" olup olmadığım hususunda kafa yormaktayım. Ne alırsam alayım, ne giyersem giyeyim daha da "şık" olabileceğim hissine kapılıyorum. Daha fenası, annemin birtakım pahalı markalara "şık" etiketi basmasının ardından her zaman alışveriş ettiğim mağazaların beş katı fiyatında bir şeyler giymem gerektiği gibi bir duyguya da büründüm.

Belki de doğru diyor annem dedim, vurdum kendimi alışverişe. Öve öve bitiremediği, ısrarla aklıma soktuğu mağazalara bir bir girip çıktım. Hiçbir şey de bulamadım. Yoksa, dedim, ben mi anlayamıyorum nedir çok "şık". Tamam; gördüm, baktım, bitti - diyemedim! Şıklık arayışımı bu hafta başında başka maceralara atılarak sürdürdüm. Dolabımda dünyanın giysisi olmasına rağmen, yeni bir şeye ihtiyacım olmadığı halde, şık da şık diye inat ediyordum. Dönüp dolaşıp yine kendi cânım mağazalarımdan iki "şık" elbise, bir de çok "şık" ceket aldım. Bir şık olmayan kazakla şık olmayan gömlek ve bir de şık olmayan hırka aldım yalnız. Onlar da şık şık olmasına, ama elbiseyle ceketin "şık"lığı hırkada kazakta olur mu hiç?

Giydiğim her şeyi öven, hep ne güzel giyiniyorsun diyen zavallı anneciğim, günlerden bir gün öylesine gezinirken bir sürü "şık" elbise görünce, onların içine nasıl yakışacağımı hayal edip heyecanlanıvermişti sadece. Halbuki heyecanını benimle paylaştığında bunu hayat memat meselesi haline getirip mutlak surette alışveriş yapmaya programlanacağımı bilmiyordu. Heveslerini neşeyle karşılamak yerine tüm piyasayı fethedeceğimi nereden akıl etsindi? Tam da doydum, başka şey almak istemiyorum, her şeyim var dediğim bir dönemde, en son yapılacak işti bu. Ha ne oldu, iki şık elbisem ve pek şık bir ceketim oldu hakikaten! Kışlık şık elbisemle ceketim de yoktu sahiden. Neyse başım göğe erdi.