Babamın gelişi depodan çıkardığımız iki araba çöpü dökmemizle aynı anlara rastladı, meğer odamız çok derli toplu ve temiz görünmesine rağmen depodan ileri gelen bir çöp evmiş. Dördümüz beraber Bebek Midpoint’e gidip inanılmaz güzel yemekler yedik, biraz daha Mariachi içtik, sonra Meltem’le ikimiz artık ikinci evimiz olan Pi Lounge’a geçtik. Bizim biraz daha ardımızdan Baran, Merve, Serdar ve Berke geldiler. Long Island aldım ama of olmuyor işte ertesi güne bile kalmadan uyanık ve ayık olmam gerektiğini bildiğim zaman içki iğrenç bir etki yapıyor, uykum geliyor. Yine öyle oldu, zaten çok yorgundum o yüzden erken kalktım. Serdar bıraktı beni odama, arada Halaskârgazi’de kaybolmuşluğumuz var ne hikmetse bir türlü otele ulaşamadık. Odaya geldiğimde annemle babam yarı uyur yarı uyanıktı, ben de first impression düzgün olsun diye oturdum oje sürdüm, zaten bir saat sonra çıkmamız gerekecekti, uyumadım onun yerine saçtır makyajdır işler çıkardım kendime. Çok yorgundum, çok heyecanlı değildim sanki hiçbir yere gitmiyordum, fazla büyütmemiştim kafamda.
Pasaportumu gösterdim, arkamı döndüm ve annemle babama el salladım, sonunda, bütün yaşananlardan sonra her şeyi geride bırakmıştık, en azından bıraktığımıza inanıyor ve bunu kanıtlamaya can atıyorduk ve ben bir süre için ikisini birbirine, geride bırakıyordum. Hayatımda ilk kez yalnız kalıyordum, fiziksel bir yalnızlık, bir heyecan ve bilinmeze gidiyordum. Uçuşlarım inanılmaz rahat ve konforlu geçti, en ufak bir sarsıntı ya da korku yaşamadım. Yolculuğun en güzel kısmı İstanbul-Roma ve Roma-Boston uçuşlarını Alitalia ile yapıyor olmamdı, her yer İtalyan kaynıyordu ve tüm anonslar önce İtalyanca, sonra İngilizce yapılıyordu, hostesler “Buongiorno!” diyorlardı ve ben de aynı şekilde karşılık veriyordum, şarap istediğimde “Vino rosso, per favore.” diyordum ve aldıktan sonra da “Grazie!” diye ekliyordum, ayy nasıl zevkliydii!
Bavullarımın başına hiçbir şey gelmedi, hiçbir terslik yaşamadım. Baltimore’da Super Shuttle’a atladığım gibi minik bir şehir turuyla beraber Broadview Apartments’a geldim, odamın anahtarlarını aldım. Odama ilk girdiğimde “İnanmıyorum!” dedim hem de yüksek sesle, deli gibi söyledim bunu. Murat Hoca sürekli ık mık ediyordu Broadview ile ilgili, eski diyordu, biraz kasvetli belki beğenmezsin diyordu, pek övmüyordu kısacası, ben de beklentilerimi epey kısmıştım haliyle. Kendi kendimi avutuyordum, ne olacak gider bir buket çiçek alır kasveti dağıtırım diye, ama öyle mi oda şahaneydi! Yan yana iki yatağın üstünde çiçekli renkli örtüler vardı, yatağın üstünde güzel bir tablo, iki yanında komodinler ve kocaman abajurlar, karşıda bir televizyon, küçük bir yuvarlak masa ve iki sandalye, köşede odanın renklerine uygun bordo bir koltuk ve yan duvara dayalı büyük, yatay bir şifonyer. Kendi mutfağım vardı, buzdolabım, ocağım, çaydanlığım, kahve makinem, mikrodalgam, tabaklarım, bardaklarım, her şeyim tamamdı. Banyoda havlular duruyordu, ütü mütü yani her şey düşünülmüş, bir koca sepet çikolatadır şekerdir doldurulmuş bırakılmıştı. Daha ne isteyebilirdim ki, her şey hâlâ harika gidiyordu!
Ertesi gün workshop’un ilk günü, kalktım saçlarımı yaptım, gömlek giydim makyaj falan her şeyi yaptım, hâlâ first impression derdindeyim ne de olsa. Geldiğim gün Mohit’le tanıştım, hayatımın ilk Hint deneyimiydi ve çok beklenmedik bir şeydi. Kara kuru, üflesem uçar ve anlayabilmek için her sözcüğü tekrarlamasını istememi gerektirecek bir aksana sahip biri Mohit. İtiraf edeyim ilk akşam onunla tanışmış olmak beni biraz germişti, ne de olsa takım arkadaşım ve undergrad statüsündeki tek kişiydi, bir çok şeyi onunla yaşayacak olduğunu düşünmüştüm, ama konuşmasını bile doğru düzgün anlayamıyordum, hem biraz tuhaf bir insandı. Öte yandan havaalanından gelirken shuttle’da Michael diye JHU’da çalışan bir adamla tanışmıştım, önümde ise yine JHU’dan ama workshop’ta olmayan bir çocuk oturuyordu, onunla da gelir gelmez Facebook arkadaşı olmuştuk. Daha yabancıydım, önüme gelen her şeye tutunuyordum.
Sabah kahvaltıya Mohit ve adını an itibariyle hâlâ bilmediğim bir çocukla yürüdük, kampüsü ilk görüşümdü ve gerçekten çok güzeldi her yer. Daha uçakta görmüştüm Baltimore’un ne kadar yeşil ve ne denli nezih olduğunu. İnternetten araştırdığım kadarıyla, daha geçen sene Murat Hoca JHU’dayken baktığımda bile bütün şehrin tuğla ve turuncu olduğunu görüp ürkmüştüm, çok tekdüze ve kasvetli gelmişti bana, gezip görülecek yegâne yerin Inner Harbor olması da korkutucuydu, ama shuttle’da etrafa bakarken ya da kampüse giderken bu korkum bir anda dağılmıştı. Her şey kalemle çizilip özenle oturtulmuştu ki benim gibi düzen takıntısı bulunan bir kimse için bu harika bir deneyimdi. Kampüs binaları son derece otantik ve antika görünümlü, gelin görün ki aslında çok da yeni inşa edilmiş binalar ama eski tarzda yapılmışlar, Türklerin asla beceremeyeceğini düşündüğüm bir ayrıntı daha. Yine kampüsteki bütün ağaçlar sanki en az bir asrı rahat devirmişler, öyle ulu ve güzeller, yerlerde en ufak bir çöp yok ve çimler her zaman biçilmiş, yapraklar mütemadiyen süpürülmüş vaziyette.
Kahvaltı öncesi herkes CSEB’nin alt katında bekleşmeye başlamıştı, sonra “Continental Breakfast” masası açıldı, ben continental lafından böyle oturaklı bir kahvaltı bekliyordum, hâlbuki continental aslen minik bir şey olurmuş. Birkaç çeşit bagel, krem peynir, ananas, kavun ve kahve, iki hafta boyunca her günümün vazgeçilmezi oldu. Ryan, Mohamed, Chase, Brian, Aditya, Josh, Sara, Jessi, Yanbo, Jānis, Tong ve diğerleriyle aynı gün tanıştım. Bizim gruptan Petr ve Samuel de vardı. İlk gün öğrendim ki aslında yalnızca ilk iki hafta yapılacak lecture’lara katılacak ve sonra evine dönecek bir grup da varmış ve Jessi hariç tüm arkadaşlarım o gruptan oldu. Ben 8 haftalık program haricinde böyle bir şeye başvurulabileceğinden bile habersizdim, hâlbuki örneğin Chase 8 haftalık projeye katılabilmek için son derece kalifiye bir kimseyken alınmamıştı.
İlk öğle yemeğimizi hep beraber, adını şu anda da bilmediğim ve hep “the Chinese place” dediğimiz kampüs içindeki kafede yedik. Pek benim tarzım bir yere benzemiyordu, yağlı yüzlü bir yerdi. Günün ilk olasılık konulu dersini çok ünlü olduğunu birkaç gün içinde öğreneceğim Jason Eisner’dan aldığımız auditorium’da olduğu gibi kafede de klimalar son güçte çalışıyor ve beni donduruyordu. Temmuz Ağustos diye getirmediğim hırkalarıma derin bir özlem duymaya başlamıştım. Ayrıca spor ayakkabılarımı getirmiş ancak kıyafetlerimi unutmuş olmam da hiç hoş değildi.
Öğleden sonra linguistics üzerine ilk labımıza girdik ve ben hiç linguistik bir insan olmadığımdan bütün labı öyle oturarak geçirdim. Yine de Jason Eisner son derece profesyonel, öğrenci dilinden anlayan, neşeli ve yararlı bir insandı, konuyu bilmediğim ve yapamadığım halde Ryan ve Elif’in yaptıklarına baktığımda dönen şeyleri anlayabiliyordum, o yüzden keyif de alıyordum. İlk akşam yemeğimi Broadview’un hemen yakınındaki şahane cici bir vejetaryen kafesi olan “One World Café”de yedim Mohit, Petr ve Samuel ile beraber, bir somonlu dürümleri vardı ki şahaneydi.
İkinci gün artık her şey daha bir yerli yerine oturuyordu, kampüsü, gideceğim yolları daha iyi biliyordum, günaydın derken artık kimle konuştuğumu biliyordum, her şey daha bir tanıdıktı. Bir sürü fotoğraf çekmeye başladım hemen, zaten daha uçaktan dürtülmüştüm bu fotoğraf konusunda. Okul yine çoğu gün olacağı gibi uyukladığımız dersler ve anlamadığımız lablar şeklindeki formundaydı, akşam çıkışta Chipotle adlı Meksika fast food restoranında kocaman burrittolar yedikten sonra Charles Village Pub’a gittik St. Paul’de. Ordan çıkınca da bizim iki haftalıkların yerleştirilmiş oldukları Charles Commons’a yöneldik, Ryan, Mohamed ve Tong’un kaldıkları odada bir mini parti yapmaya.
Çarşamba artık vakit gelmişti, Inner Harbor’a gittik. Minik bir yer Inner Harbor, sağa ve sola doğru iki küçük yol kenarına sıra sıra restoranlar oturtulmuş, lambaların üstü mor ve pembe çiçeklerle bezenmiş, hareketli ve turistik ama bir o kadar da nezih bir kalabalığın hakim olduğu, huzurlu bir liman. Günün benim saatim olan kısmına rastladı gidişimiz, yani güneş artık kaybolup da ışıklar yandığında oradaydık. Ryan’a ve bana beyaz çerçeveli birer gözlük aldık, zar zor yemek yiyeceğimiz yeri seçtik, “Tir Na Nog Pub & Grill”e oturduk. İnanılmaz lezzetli ve doyurucu yemekler yedik her birimiz, dışarda oturduğumuzdan sigara da içilebiliyordu. Hayatımın ilk böğürtlenli birasını içtim ve korkunç leziz bir şeydi, şişesini de Sinan’a alayım dedim, yoktur inşallah onda böyle bir şişe, Tanrım şahaneydi gerçekten. Crab cake de yedim ilk kez!
Perşembe dinlenelim dedik ki cumaya hepimizin enerjisi tam olsun, zaten Perşembe Aşk-ı Memnu akşamı olduğu için işime geliyordu bu durum. Cuma bir Friday Night Out planladık. Okuldan sonra önce Cold Stone’da inanılmaz dondurmalar yedik, Ben&Jerry’s ve Häagen-Dazs halt etmişler dedim içimden. Dondurmaları setin üstünde böyle karıştırarak yoğurarak yapıyorlar ve waffle cone’lara dolduruyorlardı, benim istediğim cheesecake fantasy acayip fantastikti beş kilo olsa yine yerdim on kilo olsa da hiç düşünmezdim sanıyorum, içinde yüzebilirdim. Dondurmadan sonra Thai Restaurant’a geçtik yemek için, fena değildi yemekler hani yenmeyecek gibi değildi ama gidip bir daha yiyeceğim bir yer değil. Ananaslı, çamfıstıklı, armutlu, körili mörili böyle enteresan bir tavuk yedim. Geleneksel Charles Commons mini partisinden sonra Mount Vernon’a gittik, Club Charles’da güzel içkiler içtik sonra dans edesimiz geldi hemen yandaki Depot’ya geçtik. Şans bu ya, 80’s Night vardı ve maalesef o müzikte dans edemem ben. Mohamed’le bir iki denedik edelim falan diye, bir şarkı güzeldi onda bir kıpırdadık falan ama yok, çıkalım dedik zaten Aditya ne hikmetse feci sarhoş olmuş, herkes yorulmuştu. Ertesi gün erken kalkacak olmanın verdiği endişe yüzünden ben içki içmeye biraz çekiniyordum, içki içmeye değil de çakırkeyif olmaya bile çekiniyordum, ne kadar herkesle bir anda uyumu yakalamış olsak da hâlâ yabancı bir yerde ve nispeten yabancıydım, üstelik belki daha da önemlisi hakikaten sabah erken kalkmam gerekiyordu. Hem çok da yorgundum ve yorgunken her kadeh uykumu biraz daha getirir, beni biraz daha zorlar o yüzden alkolle çok aramız iyi gitmiyordu.
Peki bir cumartesi sabahı neden erken kalkmam gerekiyordu? O hafta sonu herkes bir yerlere gidiyordu ve Baltimore’da kala kala bir ben kalıyordum. Ryan, DC’de yaşayan bir arkadaşının arabasıyla Philadelphia’ya gidecekti, bana sen de gel dedi ve ben de neden olmasın diye düşündüm, maceraya böyle başlamış olduk. Cumartesi sabahı beklenmedik bir şekilde dinlenmiş uyandım, banyomu yaptım ve Mike’la tanıştım son derece beyefendi ve tatlı bir adam. Önce Baltimore’un en ünlü kahvaltıcısı “Blue Moon Café”ye gittik, yarım saat bekleme süresi aldık ve kafeye 1,5 saatin ardından girebildik. Türkiye’de görmediğim bir şey bu, bizim en ünlü, en kalabalık kahvaltıcımızda bile bir şekilde seni bir yere sıkıştırıyorlar ve sana geciktirmeden servis yapabiliyorlar, orda öyle bir durum yok. Seni bir yere oturtsa bile sana layıkıyla servis yapamayacak adamlar, o yüzden bekletiyorlar ve herkes halinden son derece memnun, kimse kalkıp gitmiyor ya da o kadar beklemeyi göze alamayan yok. Bana en başından 1,5 saat bekleyeceksin deseler muhtemelen çeker giderdim, ama sonunda ödülümüz çok güzel oldu. Kocaman ve çok lezzetli bir omlet yedim, kocaman kocaman bir bisküvi yedim ve yanında kocaman kocaman pancake’ler geldi ardıç şurubuyla, sürekli yenilenen kahvelerimiz de keyfimizi artırıyordu. Beklediğimiz zamana değmişti neyse ki. Girmeden önce aslında çok kötü bir yer olduğu ama önünde bekleyenler yüzünden iyiymiş gibi ün yaptığı, aslında içerde yemek servisi falan da bulunmadığı üzerine yürüttüğümüz teoriler böylece çürümüş oldu.
Kahvaltımızı sindirmeyi beklesek akşam olacağından Philadelphia yoluna çıktık. Yağmurlu, bol bol müzikli, biraz uyumacalı bir road trip ardından Philly’e geldik, o gün aldığım Go-Phone sayesinde günlerdir çektiğim telefonsuzluk özlemi sona ermiş, elim ayağım yerine gelmişti, Ashley’le haberleştik. Geçen yaz ona bu yaz Philly’e gideceğime dair çok uydurma bir söz vermiştim, kader, tuttum sözümü. Ryan’ın Mike gibi lise arkadaşı Stephen’ın evinde kalacaktık ve Ashley’nin evi de iki blok ötedeydi!
Stevie’nin 3 katlı ferah ve tatlı bir evi vardı, kendisi son derece ama son derece değişik bir insan. Ryan Stephen’ın bir “hipster” olduğunu söylemişti, ben hipster nedir bilmediğimden muhteşem icat iPhone’dan hemen birkaç hipster resmi bulup göstermişti ve böylece Stephen’ı gördüğümde nasıl bir hiplik beklediğimi biliyordum. Biz de onun yanında vaguely hip’tik, o hafta sonu öyle olmamız gerekiyordu, ama tabii ki onun kadar hızlı konuşamıyor daha da barizi kesinlikle onun kadar hızlı yürüyemiyorduk. Adam kimsenin ne hızda yürüdüğüne bakmadan kendi temposunu tutturuyor, Ryan’la daha sonra anıp güldüğümüz en belirgin özelliklerinden biri. Bu harika ve kendine has özellikleri kadar önemlisi çok sevimli ve cana yakın bir insan olması, hafta sonumuz inanılmaz güzel geçti onun ev sahipliğinde.
Evde biraz oturup birer yorgunluk birası içtik önce, Ashley oraya geldi ilk. Saçlarını kestirmişti, hâlâ sarışındı ve gerçekten çok daha güzel görünüyordu, hiç değişmemişti. Sanki hiçbir şey değişmemişti, sadece biraz update gerekiyordu ve biz hâlâ eskiden neysek şimdi de öyleydik. Hep beraber yemeğe gittik bir İspanyol kafesinde, ne yenir orada derhal fajita istedik şahane güzeldi yalnız keşke black beans olmasaydı o zaman daha da bir güzel olur muydu acaba, şimdi düşündüm de olmayabilirdi, neyse guacamole vardı ve o zaten her şeye yeterdi.
Yemekten sonra eve döndük ve hip Stevie’nin moda şovunun sonunda kendisine pembe gömlek ve hip bir kravat uygun gördük, bu şekilde hip olacaktı. Hava serindi, hem ben o kadar hip değildim, bana da hemen hip bir üst verdi artık üşümeyecek ve vaguely hip kıvama gelecektim. Philly’nin ünlü mü değil mi bilmem bir barlarına gittik, Stevie sürekli olarak birileriyle tanışma arzusundaydı, biz de onun yüreğinin götürdüğü taraflarda bulduk kendimizi. Mike ve ben çok yorulmuştuk, diğer beyler hâlâ geceye devam etmek istiyorlardı, evli evine köylü köyüne yaptık sonunda, Ryan ve Stephen bir ev partisine gideceklerdi ve saat 02:00’yi bulmuştu. Mike’la ikimiz gider gitmez, iyi geceler dediğimiz gibi uykuya daldık, biraz sonra da Ryan ve Stephen geldiler meğer parti bitmiş, ortalık darmadağın sadece toz topları uçuyormuş evde, geri dönmüşler.
Yedi saatlik bir uykunun ardından uyandık, şöyle bir yürüyüş yaptık elimizde leziz kahvelerimizle ve Philly’nin en ünlü kahvaltıcısı Sabrina’ya gittik. Yemeklerin inanılmaz göründüğü ve bekleyen kalabalığın dışarı taştığı bu güzel yerden aldığımız 2 saatlik bekleme süresi hiç iştah açıcı görünmüyordu, en ünlü ikinci kahvaltıcı Morning Glory’nin önündeki masalı sandalyeli ve şemsiyeli bekleme avlusu zaten başlı başına bir kafe gibiydi, oraya servis açmak için yapmaları gereken tek şey dünden razı iki üç garson daha toplamak ve onların maaşını üçe katladıkları kârlarından ödemekti ama anlaşılan işletmeci o kadar da zeki değildi ve onun yerine herkese 3 sayfalık bir bekleme listesi sunmayı uygun görmüştü. Bu kadar uzun cümleyi kurdurtan kafede kahvaltı mı yapılır, biz de daha ufak ve çok da lezzetli olmayan bir yere, ama sıcak tatlı bir yere kahvaltıya gittik. Omletimi pek sevmedim ama hafif yiyelim değil mi, Ryan ve Mike gibi waffle ya da french toast alsam ben de mutluluktan uçardım herhalde ama tombiş olmaktan ölesiye tırstığım için bakmak ve köşesinden tatmak daha mantıklı geliyor.
Zorluklarla mideye indirdiğimiz brunch’ımızın ardından sarılma ve vedalaşma vaktiydi, $10 karşılığında Stevie bana hip sweatshirtünü sattı ve ondan aldığım bu hip hatıra eşliğinde tekrar yola koyulduk. Akşam sinemaya “The Hangover”a gitmeyi kararlaştırmıştık, ondan önce Baltimore’a varır varmaz The Cheesecake Factory’de koccaman bir yemek ve üstüne şahane bir favorim limonlu böğürtlen soslu cheesecake götürdük. Filmde de epey eğlendik, hiçbir şey düşünmeden bolca güldük ve söylememe gerek var mı bilmem, tükenmiş vaziyette döndüm yine eve.
Yeni hafta işte yine böyle dinlenmeden başlıyordu, ama Inner Harbor’da Tong’un Nikon D2000 SLR’ıyla çektiği muhteşem fotoğraflar beni esir almıştı, bir kamera almamın zamanı artık gelmişti. Aslında ta okulun başında almak istemiştim ilk, daha Yargı’yla yeni tanıştığımız zamanlardı, korkunç yaz tatilim bitmiş ve ben güya yeniden yaşamaya dönmüştüm, yaşamaktan uzaklaşacağımı henüz bilmiyordum. Zaman geçtikçe elimi eteğimi her şeyden çektiğim için fotoğrafçılık oynama işini de askıya almıştım. Hem çok para gerekiyordu, daha da önemlisi istek ve heyecan gerekiyordu tüm bedellerin hakkını verebilmek ve keyfine varabilmek için, bende hiçbiri yoktu bunların. Artık vardı ama, artık hazırdım ve böylesi bir şey benim için bir harcamadan ziyade bir yatırım olacaktı.
Babamdan okeyi alır almaz Tong’la öğlen otobüse atladığımız gibi gittik kameracıya, Nikon D90 kitini aldık, ekstra bir lens de aldık portreleri çekebilmek için, filtreler, çanta, kart derken cüzdanım epeyce hafiflemiş ama gönlüm dolmuş çıktım dükkandan. Yeni kameramı, daha doğrusu hepimizin gözbebeği yeni oyuncağımızı Josh, Mohamed ve Ryan’la One World Café’de kutladık, elimizden düşmüyordu her anı belgeliyorduk bir yandan da bilmediğim leziz biralar içiyor ve sağlıklı yemekler tüketiyor, kahkahalardan geçiyorduk. Tesadüf ki yine benim saatimdi.
Burada fark ettiğim bir şey oldu, ben ki kendimi hep nazlı ve geride duran bir tip zannederdim, oysa burada organizasyonların çoğunda benim parmağım vardı. Yemekleri, gidilecek yerleri Ryan’la yarı yarıya belirliyorduk, itiraf etmeliyim ki kendisi iPhone sahibi olduğundan otobüs saatlerini ve rotaları belirleme görevini de üstlenmişti, dolayısıyla organizatör sıfatı biraz haksız rekabetle kendisine kalıyordu. Salı akşamı beysbol maçına gitmeyi kararlaştırdık, sonuna kadar bir Amerikan deneyimi beni bekliyordu. Önce saha dışında kalabalığa karıştık, koca bir biranın $1 ettiği, müziğin hiç susmadığı ve kalabalığın son derece keyifli olduğu bir maceranın ardından biletlerimizi alıp feci yağlı hot doglarımız ve funnel cake’lerimizle maçı izler gibi yaptık, zira futbolları gibi beysbollarında da pek izlenecek bir taraf yoktu, heyecanlanmak için taraftar olmak gerekiyordu oysa Orioles da Mets de beni pek ilgilendirmiyordu.
Çarşamba korku mu diyeyim komedi mi diyeyim rezalet bir filmin ve aile boyu tereyağlı bir patlamış mısır seansının ardından suşi yemeye gittik, hayatımda yediğim en güzel suşiler ve gittiğim en otantik Çin restoranıydı, belki de buradayken en çok güldüğümüz yemek de o akşamdı. Dönüşte yağmurun altında epey beklememiz ve yürümemiz gerekti, Ryan’ın iPhone’u sağ olsun müzikten yana hiçbir sıkıntı yaşamadım ve her şeyi sonuna kadar hissedebildim, hep istediğim gibi bu kez zamandan korkmadan ne gördüysem içime çekebildim, hâlâ rahatım bu konuda.
Ryan’ın son gecesiydi Perşembe ve hepimizin ultra dinlenmiş, maksimum eğlenceye ayarlı olmamız gerekiyordu, oysa ben kafamı yukarda tutmaya zorlanıyordum ve artık gerçekten dayanamıyordum. Çok, çok yorgundum; öyle yorgundum ki artık moralim bozulmuş, keyif alamaz olmuştum, sinirli ruh halim geri gelmişti ve dokunduğum her yerde izlerini bırakmaması için çaba sarf etmem gerekiyordu. Planlar aksamıştı, en heyecanlı olmam gereken gecede en sönük, en canlı olmam gereken zamanda en uykuluydum ve daha ısrarcı olmak benim yanımda diğerlerine de zarar verebilirdi, dönüp dinlenmem gerekiyordu. Böylece wild night’a iştirak edemedim, ertesi gün herkesin gelmeliydin demesine rağmen anlayışlı olduğunu görmek rahatlatmıştı beni. Evet, orada olamamıştım ama olamazdım zaten, kendim için güzel bir şey yapmıştım, yeteri kadar partilemiştik artık benim de kendime dönmem gerekiyordu. Hem beer pong oynamak bana yetmişti zaten.
Veda gününde gündüz buruk geçti biraz, üzülmemiştim ama gitmelerini de çok istemiyordum. Önce Ryan’ı Vegas’ta çılgın bir bekarlığa veda hafta sonuna yolladık, bizler de akşam yemeğimizi Little Italy’de yedik. iPhone’dan Harbor çevresindeki Pub’ları bulmasını rica ettik, ne varsa önümüze serdi, geze geze harika müzikleri ve ortamı olan bir bar bulduk, Calle Ocho’dan Day&Night’a Meltem’le neye bayılıyorsak çalıyordu tabii ben yine yorgundum ne yapalım, yine de keyifleniyorum sevdiğim bir şeyler duyunca.
Cumartesi kahvaltımızı Cheesecake Factory’de yaptık, akşamına süpermarketten acayip bir aylık erzak stokladım artık sırtım yere gelmez. Pazar yine Towson’a gittim ve Abercrombie & Fitch’ten bana hisse teklif etmelerine yol açabilecek bir alışveriş yaptım, Starbucks’tan da kendime devasa bir kupa aldım ve evde kahve makinesini önceki gün almış olduğum kafeinsiz Dunkin kahvesiyle test etmeye koyuldum. Kağıt filtre kullanmam gerektiği gerçeğini hesaba katmadan sonuca ulaştığım bir saatlik denemenin ardından, kahve makinesi nasıl kullanılır başlıklı son çare YouTube videolarının yardımıyla kupamı doldurabildim! Napalım görmemişiz, Nescafé insanıyız, burada ara ki bulasın…
Burada en sevdiğim şeylerden biri Lean Cuisine mikrodalga paketleri, her biri 300 kalori civarında, gerçekten lezzetli, bir o kadar da çeşitli ve doyurucu akşam yemekleri maksimum dört dakikada hazır oluyor, o süre içinde ben de kendime bir salata hazırlıyorum ve bundan sonra yemekleri böyle geçirmeyi planlıyorum akşamları, zira süpermarketteki reyonu boşalttım. Kafeinsiz kolaları da dolabıma yığdım. Bugün öğlen gym’e kaydımı yaptırdım ve haftada üç gün gidip geçen iki aydaki korkunç alkol tüketiminin vücudumda yarattığı tahribatı silmeye karar verdim. Geri kalan günlerde de kameramı elime almak, gezmek, nefes almak istiyorum.
Takım liderimiz Microsoft’tan Daniel Povey, inanılmaz değişik bir adam, sanıyorum fazla zekanın izlerini taşıyor bütünüyle. İnanılmaz rahat bir adam, sandaletlerinin içine giydiği çoraplarından oturuşuna, garip kahkahasından mimiklerine, Cuma günkü lecture’da hazırladığı slaytlardaki hataları bulana kişi yani slayt başı $5 vermeyi tasarlayıp ATM’den en az $20’likler alabildiği için hatayı bulana 52’lik desteden desen tutturarak tutulan desenin desteden çekilmesi halinde trink diye $20 vermeyi vaat edip rüşvet karşılığı ders dinletmesinden paralelinde aynı gün iki saatte ortalama $100 gibi bir parayı saçacak olmayı hiç dert etmiyor olmasına mikroskop altına alınası bir adam. Ne zaman ne hissettiğini asla kestiremiyorum, zira bazen bir gülüyor ki dalga mı geçiyor yoksa sevimli bir harekette mi bulunuyor anlayamıyorum. Herkesin içinde bir dünya var diyor annem, bunların içindeki dünya ise öyle ilk görüşte keşfedilmiyor, biraz uğraş istiyor. Takımda tam dört Hintli var; Mohit, Nagendra, Arnab ve Samuel, ve blup blup aksanları içime işliyor. Hepsi aynı şekilde konuşuyor ve yüzlerini görmesem konuşmalarından ayırt etmem imkansız, nasıl da aynı konuşuyorlar aklım almıyor. Bir İranlı Ariya aksanı normal, onun dışında üç Çekli var; Petr, Lukas ve kovboy şapkalı bir adam, onların da aksanı birbirinin aynı ve uzun süre maruz kalınca insanın kulağında titreşimli ve kalın bir tını kalıyor, silmesi zor oluyor. Bir de Sankur gibi beyefendi görünümlü fakat tabii ki onun eline su dökemeyecek Richard var, konuşması en normal ve en rahat anlaşabileceğim kişi gibi görünüyor, bugün bana bir konu verdi üzerinde çalışmam için, ancak login şifremi yarın alabileceğimden bugün daha kişisel takılıyorum.
Bazen insanlar Türkçe konuşsunlar istiyorum. Geçen bir adam gördüm binanın dışında, nasıl Türk müsünüz diye sormak geldi içimden, bir yandan da inceliyordum da bu kanıya şuradan vardım diyecek bir kanıt arıyor, bulamıyor, o yüzden soramıyordum. Ertesi gün aynı adamı yine gördüm, yine sorasım geldi, kendimi tuttum sonra adamın telefonu çaldı ve “N’aber abi?” diye konuşmaya başladı. Telefonu kapattığında muhabbeti başlattım hemen, kan çekiyor herhalde nasıl anladım adamın Türk olduğunu ben de bilmiyorum.
Hayatımda ilk kez tek başıma böyle uzaklara ve çalışmaya geldim, kendimi daha iyi tanımak için bir fırsatım oldu ve bunu yakalayabildiğim için çok mutluyum. Tamamen bağımsız, pür dikkat hayatımı idare ediyorum burada, neyi sevip neyi sevmediğimi daha iyi görüyorum, sanki kendimi yanıma alıp bir serüvene çıkmış gibiyim. Daha önce korktuğumu söylediğim işin, okulun, sorumluluğun, yemenin içmenin, sporun, yürümenin, nefes almanın üstüne gidiyorum ve özündeki tadı bulup çıkarıyorum, hepsini emekle ve keyifle yapıyorum. Çok büyümüşüm; koşmak, yuvarlanmak yerine herkes gibi ben de yürüyebiliyorum artık ve bunu görmek çok farklı bir duygu, gurur duyuyorum aslında kendimle her şeyin altından böyle güzel kalkabildiğim için.
Hafta sonu New York’a, Josh ve Mohamed’in yanına gidiyoruz Jessi ile, belki Mike da gelecek ve Ashley’nin de gelme ihtimali var. Fuerza Bruta’ya gidiyoruz Cumartesi, inanılmaz heyecanlıyız onun için. Pazar sabahı Turkuaz diye bir Türk kafesinde brunch yapıyoruz. Cumartesi gündüz New York’ta geziniyoruz ve Josh’la Mohamed’in master yaptıkları Columbia’ya gidiyoruz, bir rüyam daha gerçekleşiyor böylece.
Banklarda “Baltimore – The Greatest City in America” yazıyor burada.
Hepinizi özledim, ama artık zamanın geçmesinden korkmuyorum, anı yaşıyorum ve bu gerçekten, tek kelimeyle mü-kem-mel-miş!..
