Kötü Bir Ay Geçirdim

Bu staj beni kemiklerime, iliklerime kadar kuruttu. Final döneminde bile kendimi bu kadar kötü hissetmiş olduğumu sanmam, gerçi davulun sesi uzaktan hoş gelir; ama o zaman hiç değilse bir işe yarıyordum ve bir şekilde alnımın akıyla çıkacağım gün de gelecekti, ben de rahatlayacaktım. O güne ulaşmak içinse yapmam gereken şey biraz daha azmetmek, biraz daha çalışmak ve öğrenmekti, bu uğurda vazgeçtiğim şeyler ise yapılması gereken fedakarlıklardı, sonucunda bir şeyler kazanacağım türden özveriler yani. Şimdi ise bu renksiz yere adım attığımdan beri içimden sıkıntı eksik olmadı, bir ayı aşkın süredir bu böyle; tamı tamına otuz beş gündür. Dayanabilmek elde mi? Her sabah bugün hayatımın geri kalanının ilk günü olsun diye başlıyorum, her sabah vazgeçiyorum. Yaptığım özveriler de öyle böyle değil: özgüvenim yerlerde sürünüyor, kendimi sevmiyorum, yaşadığım hayatı sevmiyorum zira bir şey yaşamıyorum, deforme oldum (gülün siz, umrumda sanki) ve bunu düzeltmeye halim de kalmadı, isteğim de. Biçimsiz, ucube gibi bir şey oldum çıktım. Evet, abartıyorum; abartmaya ihtiyacım var, hatta abarttıkça abartasım var ki sonunda birileri ölüyorum sansın ve bana bir değnek değdirsin. Beni güzel, mutlu, sıkı bir kız haline getirsin, kendime güvenimi yerine getirsin, rahat ve komplekssiz, sıkıntısız yapsın. Karşılığında da yalnızca bu özellikleri korumamı, yitirmememi talep etsin. Ah, türbelere gideceğim ya diyorum işte ne inancım ne mecalim kaldı. Hiç umudum kalmadı. Birkaç gün uyusam/ağlasam, sonra koşmaya başlasam, yavaş yavaş hayatımı bir düzene soksam, sevdiklerimle gerçekten vakit geçirebilsem, şiştikçe şişmesem, ailem yorgun olmasa, ben yorgun olmasam, kuzenim ölmese, her şey normal olsa, güzel olsa...